25 yayından özetle

Öyle yada böyle işte. Yazabildiğim kadar yazmaya çalışıyorum. Bir o kadarda, susmaya falan filan işte.. :)

Okuyan ve yorumla-ma-yan herkese teşekkürler. :)

Eylül(2)
http://ugurkaradeniz.blogspot.com.tr/2013/09/25-yayndan-ozetle.html
http://ugurkaradeniz.blogspot.com.tr/2013/09/programlayn-ve-yasayn.html

Aklımın köşelerinde köşe kapmaca oynarken

Sevmek ne demekti bu arada ?
Ki bir o kadarda..
Bir o kadar da aşkla,
Bir o kadar.

Bazen aklımın bir köşesinden,
Diğer köşesine..
Geçerken rahatsız ediyorsun beni.
Bir çocuk gibi de mutlu..

Bazen bir o kadar umutlu,
Bazen ise.

Aklımın köşelerinde köşe kapmaca oynarken,
Bendeki sen..
O kadar işte..

uğur karadeniz

kahve.

Bir nevi yalnızlık yoldaşı. Düşünürken, kitap okurken, çalışırken , yorgunluğa karşı ayakta tutan, uyumak için bir nebzede olsa yardım eden, vs. vs.

Biraz da kod yazarken. Aslında kod yazarken yukarıdakilerin bir çoğunu aynı anda yapıyoruz. Bazen o kadar çok dalıyoruz ki, sayfalarca yazdığımızın farkında olamıyoruz. Halbuki toplamda bir kaç satır. Çünkü o birkaç satır için, birçok satırı yazıp, yazıp siliyoruz. Tıpkı insanlara verdiğimiz değer gibi. 

Bunların birçoğunu düşünmemi sağlayan, düşünmemizi sağlayan -belki- kahvedir kendimce, bence.

Ve bir o kadar da, bazen...

Kahvenin her yudumunda, düşünceden düşünceye atlarken, birazda o.

geçenlerde hayatıma bir baktım..

geçenlerde hayatıma bir baktım;

birde ne göreyim;

biraz bilgisayar kodu,

biraz kahve,

biraz karadeniz,

biraz karamsarlık,

biraz kitap

işte böyle, böyleyim. biraz fazla düşünüp, fazla konuşuyorum. gerçi, düşündüklerimi pek fazla konuşmuyorum, onları genelde yazıyorum. daha da olmadı bir bilgisayarın içinde onları köleleştiriyorum. biraz kitap okuyup, kitaptan haz alıyorum..

bazende biraz;

kendimi görüyorum.

bir başkalarında, bir başkasında, bir filmde, film kitapta, bir fotoğrafta, kendimi kendimde görememek, daha doğrusu kendimi kendime yakıştıramamak, " ne oluyor lan ? " demekten başka bir şey olmuyor aslında.

uğur karadeniz

bazenli bir söz..

Bazen tutamayacağım zannediyorum kendimi.
Bazen bir selam uğruna..

uğur karadeniz

düşünemeyince.

Düşünceler uğruna canlar yanabilir. Yanıyor da. Kimin ne düşündüğü, kimin nasıl düşündüğü, kimin nasıl düşündürdüğünü; düşünmeden. Bazen düşüncelerle büyük savaşlar çıkabilir. Bazen de düşüncelerle kıtaları fethedebilirsiniz. Düşünmek bu, insanoğlu ne düşündüğünüzü pek anlayamaz. Anlasa da kendisi nasıl düşünüyorsa öyle anlar, öyle düşünür, öyle anlatır, öyle yorumlar.

Peki düşüneyemenlere ne olacak ? Düşünmek yerine, hep bir başkasına düşmek ? İşi düşünce değilde, işini düşününce ne olacak ?

Bunu yazarken arkada Mozart'ın bir parçası çalmakta. Hangisi olduğunu bilmiyorum fakat, dinliyorum işte. Ne anlattığını bilmeden. Mozart'ın kendisi acaba hangi düşünceyle bunu çaldığını bilmeden dinliyorum ya, o koyuyor işte bana. Çünkü, çünküsü olmaz böyle bir şeyin belki. Ya da var. Ne düşündüğümü bilemezsiniz ki. Ya da bilirsiniz.

Düşündükçe, düşünmemek için kendini tutmalı insan. Düşüncelerini ve tecrübelerini karşılaştırarak, yeni çıkarımlar yapmalı, elimdekini çok iyi kullanmalı aslında. Elinde değil de işte..

Düşüncelerimize değer verdikçe, neyse...

uğur karadeniz

her zaman.

her zaman yazılanlardan işte;
"belki sende beni" diye..

her zaman söylenenlerden işte;
"seni seviyorum" diye..

bazenlerde kalmakta var.
bazen sevmekte.
bazen sevilmekte var.
bazen sevdirmekte.

her zamanların yerini almaya başladı artık..
bazen.

bazen o kadar çok bendesin ki,
unutuyorum seni..

bazense,
belki diye.
bazen de
...

uğur karadeniz

bayat bazensizlik

İşte bu sefer farklı..

Aslında aynı..

Çünkü birikmişlik var içinde.. Klavyeme bakmadan yazdıklarımın birikmişliği. Bazense sildiklerimin..

Yeni bir senenin başladığına işaret ederekten. 

Bazenler uğruna. Bazensizlik tatlarına.

Tadabildiğimiz bazensizliklere.

Tadamadığımız "aman boşverlere."

Birikmişlik var bu sefer. 

Bayatlamış olanlar var.

Tazelenmeye yüz tutmuş;

Sevgiler, sevgicikler.

Bir o kadar da masum. 

Bazen yalnış yazıp düzeltmek korkusuna.

Bazen ise yazdıklarımızın yanlış olduğuna,

Kabullenmek gerektiğine,

Bazenlere..

En iyisi mi ?

Saçmalayın gitsin.

Saçmaladıkça insan açılır. Çorap söküğü misali.

Elbet biter, ama yinede rahatlar insan..

Bazen birikmişlikler, aklınızdan sırası belli olmadan geçer.

Rastgele deriz ya buna.

Yok işte öyle değil. Aklımızın, daha doğrusu bizim..

Nasıl olmasını, nasıl hatırlamamızı istediklerimize dair olanlara..

Bir taraftan yazarken, diğer taraftan okunur mu acaba diye,

Yazmamak korkusuna.

Bayatlayan bazenler,

Ardı kesilmeyen zatenler.

Bir o kadar da

Bazensizlikler..

ve;

yine başı sonu saçma sapan dolu birkaç kelime birikintisi,

yine bir başka saçmalama ayini..

uğur karadeniz

bazensizliklerden..

Bir bazensizlik anısına kapılmak vardır hayatta. En azından benim için.. Yani..

Kelimeleri bir araya getirip de kuramadığım bir iki cümle dahi, bazen içimde o kelimelerle yaşıyormuşcasına.. Yani bildiğim, bilmediğim hesabı. İşte tam o anda diyorum ki; "Acaba ? Bazen de..".. Hep bir yüklem kaybı, özne eksikliği.. Nedir bunun çaresi ki ? Daha doğrusu sebebi nedir ? Sebebini bulmadan çare arıyorum acaba ondan mı ?

Bazense sadece bir hiç bakışı.

Bazen bazı şeylere ara vermek gerek,
Sırf şu eylemi gerçekleştirmek uğruna olsa bile;
Özleyebilmek..

Sadece mesafe koymak değildir ya hani,
Ne kadar uzak olursa olsun değişmiyor ya,
He işte tam oralarda bir yerde;
Dur fazla gitme..

Bazen tek istek sarılabilmek.
Bazen ise sarsılabilmek.
Bazensizlikte kalabilmek;
Zaten bazensizlikte değil midir, tek istekler..

Ve;
Bir çoğu da birer birer.
Özleyebilmek gerek.
Özlemeyi bilmek gerek.

Bazen gereğinden fazla gerek.
Bazense sadece bir hiç bakışı.

Zaten..

uğur karadeniz